Posted by on 7 lipca 2018

W przypadku ipilimumabu najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były świąd (25,4%), biegunka (22,7%), zmęczenie (15,2%) i wysypka (14,5%); zdarzenia te miały stopień złośliwości od 3 do 5 u mniej niż 1% pacjentów, z wyjątkiem biegunki (3,1%) i zmęczenia (1,2%). Do zdarzeń niepożądanych o szczególnym znaczeniu na podstawie prawdopodobnego mechanizmu autoimmunologicznego lub immunologicznego najczęściej obserwowanego po zastosowaniu pembrolizumabu należały niedoczynność tarczycy (10,1% w grupie 2-tygodniowej i 8,7% w grupie 3-tygodniowej) oraz nadczynność tarczycy (6,5% i 3,2%, odpowiednio) (Tabela 2). Zdarzenia 3 do 4 stopnia zgłaszane u ponad 1% pacjentów leczonych pembrolizumabem to zapalenie jelita grubego (odpowiednio 1,4% i 2,5%) oraz zapalenie wątroby (odpowiednio 1,1% i 1,8%). W grupie ipilimumab najczęstszym zdarzeniem niepożądanym o szczególnym znaczeniu było zapalenie okrężnicy, które wystąpiło u 8,2% pacjentów. Zdarzenia 3 do 4 stopnia zgłaszane u ponad 1% pacjentów leczonych ipilimumabem to zapalenie jelita grubego (7,0%) i zapalenie przysadki mózgowej (tj. Zapalenie przysadki) (1,6%). Niedoczynność tarczycy i nadczynność tarczycy występowały częściej w grupach pembrolizumabu, podczas gdy zapalenie okrężnicy i zapalenie przysadki występowały częściej w grupie ipilimumabu.
Dyskusja
W tym randomizowanym, kontrolowanym badaniu fazy 3 odkryliśmy, że dwa schematy pembrolizumabu w porównaniu z ipilimumabem poprawiły zarówno czas wolny od progresji jak i całkowity czas przeżycia u pacjentów z zaawansowanym czerniakiem. Względne ryzyko progresji lub zgonu zmniejszyło się o 42% w przypadku dwóch badanych schematów pembrolizumabu, a względne ryzyko zgonu zmniejszyło się o 31 do 37%. Ponieważ całkowity czas przeżycia po drugiej tymczasowej analizie przekroczył wcześniej określoną granicę skuteczności, badanie przerwano pod kątem skuteczności, a wyniki odrzucono. Badanie będzie kontynuowane w zakresie bezpieczeństwa i obserwacji przeżycia aż do ostatecznej analizy. Wskaźniki odpowiedzi, które znacząco faworyzowały pembrolizumab, były zgodne z wcześniejszymi ustaleniami zarówno dla pembrolizumabu 11-13, jak i ipilimumabu. Odpowiedzi okazały się trwałe we wszystkich grupach, z ciągłymi odpowiedziami u 93,0% pacjentów w połączonych grupach pembrolizu-mab i 87,8% osób w grupie ipilimumab w momencie odcięcia danych.
Nie zaobserwowano wyraźnych różnic w skuteczności pomiędzy dwoma schematami leczenia pembrolizumabem, które badano w tym badaniu, z których żadna nie jest dawką zatwierdzoną w Stanach Zjednoczonych (2 mg na kilogram co 3 tygodnie). Brak zależności dawka-odpowiedź jest zgodny z wynikami dwóch randomizowanych kohort w badaniu KEYNOTE-001 i randomizowanym, kontrolowanym testem KEYNOTE-002, w którym podawanie pembrolizumabu w dawkach od 2 mg na kilogram co 3 tygodnie do 10 mg za kilogram co 2 tygodnie nie wpłynęło na wyniki.12-14,20
Analizy podgrup wykazały, że korzyści związane z przeżyciem i pembrolizumabem bez progresji i przedłużenia życia rozciągały się na większość ocenianych podgrup. Podobne wskaźniki ryzyka zaobserwowano dla przeżycia wolnego od progresji i całkowitego czasu przeżycia z dwoma schematami pembrolizumabu we wszystkich podgrupach pacjentów z wyjątkiem całkowitego przeżycia u pacjentów z czerniakiem nie wykazującym ekspresji PD-L1, co potwierdza wyższość pembrolizumabu nad ipilimumabem i brak działanie na pembrolizumab zgodnie ze schematem
[podobne: dentysta bielsko, stomatolog bielsko biała, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta bielsko stomatolog bielsko biała terapia cranio-sacralna

Posted by on 7 lipca 2018

W przypadku ipilimumabu najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były świąd (25,4%), biegunka (22,7%), zmęczenie (15,2%) i wysypka (14,5%); zdarzenia te miały stopień złośliwości od 3 do 5 u mniej niż 1% pacjentów, z wyjątkiem biegunki (3,1%) i zmęczenia (1,2%). Do zdarzeń niepożądanych o szczególnym znaczeniu na podstawie prawdopodobnego mechanizmu autoimmunologicznego lub immunologicznego najczęściej obserwowanego po zastosowaniu pembrolizumabu należały niedoczynność tarczycy (10,1% w grupie 2-tygodniowej i 8,7% w grupie 3-tygodniowej) oraz nadczynność tarczycy (6,5% i 3,2%, odpowiednio) (Tabela 2). Zdarzenia 3 do 4 stopnia zgłaszane u ponad 1% pacjentów leczonych pembrolizumabem to zapalenie jelita grubego (odpowiednio 1,4% i 2,5%) oraz zapalenie wątroby (odpowiednio 1,1% i 1,8%). W grupie ipilimumab najczęstszym zdarzeniem niepożądanym o szczególnym znaczeniu było zapalenie okrężnicy, które wystąpiło u 8,2% pacjentów. Zdarzenia 3 do 4 stopnia zgłaszane u ponad 1% pacjentów leczonych ipilimumabem to zapalenie jelita grubego (7,0%) i zapalenie przysadki mózgowej (tj. Zapalenie przysadki) (1,6%). Niedoczynność tarczycy i nadczynność tarczycy występowały częściej w grupach pembrolizumabu, podczas gdy zapalenie okrężnicy i zapalenie przysadki występowały częściej w grupie ipilimumabu.
Dyskusja
W tym randomizowanym, kontrolowanym badaniu fazy 3 odkryliśmy, że dwa schematy pembrolizumabu w porównaniu z ipilimumabem poprawiły zarówno czas wolny od progresji jak i całkowity czas przeżycia u pacjentów z zaawansowanym czerniakiem. Względne ryzyko progresji lub zgonu zmniejszyło się o 42% w przypadku dwóch badanych schematów pembrolizumabu, a względne ryzyko zgonu zmniejszyło się o 31 do 37%. Ponieważ całkowity czas przeżycia po drugiej tymczasowej analizie przekroczył wcześniej określoną granicę skuteczności, badanie przerwano pod kątem skuteczności, a wyniki odrzucono. Badanie będzie kontynuowane w zakresie bezpieczeństwa i obserwacji przeżycia aż do ostatecznej analizy. Wskaźniki odpowiedzi, które znacząco faworyzowały pembrolizumab, były zgodne z wcześniejszymi ustaleniami zarówno dla pembrolizumabu 11-13, jak i ipilimumabu. Odpowiedzi okazały się trwałe we wszystkich grupach, z ciągłymi odpowiedziami u 93,0% pacjentów w połączonych grupach pembrolizu-mab i 87,8% osób w grupie ipilimumab w momencie odcięcia danych.
Nie zaobserwowano wyraźnych różnic w skuteczności pomiędzy dwoma schematami leczenia pembrolizumabem, które badano w tym badaniu, z których żadna nie jest dawką zatwierdzoną w Stanach Zjednoczonych (2 mg na kilogram co 3 tygodnie). Brak zależności dawka-odpowiedź jest zgodny z wynikami dwóch randomizowanych kohort w badaniu KEYNOTE-001 i randomizowanym, kontrolowanym testem KEYNOTE-002, w którym podawanie pembrolizumabu w dawkach od 2 mg na kilogram co 3 tygodnie do 10 mg za kilogram co 2 tygodnie nie wpłynęło na wyniki.12-14,20
Analizy podgrup wykazały, że korzyści związane z przeżyciem i pembrolizumabem bez progresji i przedłużenia życia rozciągały się na większość ocenianych podgrup. Podobne wskaźniki ryzyka zaobserwowano dla przeżycia wolnego od progresji i całkowitego czasu przeżycia z dwoma schematami pembrolizumabu we wszystkich podgrupach pacjentów z wyjątkiem całkowitego przeżycia u pacjentów z czerniakiem nie wykazującym ekspresji PD-L1, co potwierdza wyższość pembrolizumabu nad ipilimumabem i brak działanie na pembrolizumab zgodnie ze schematem
[podobne: dentysta bielsko, stomatolog bielsko biała, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta bielsko stomatolog bielsko biała terapia cranio-sacralna